Useful tips to counter cyber war against Islam

முஸ்லிம்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்?

புதிதாக தொடங்கியுள்ள இந்த சைபர் யுத்தத்தை முஸ்லிம்கள் கவனமா கவே கையாள வேண்டும். இது ஒரு வகை அறிவு யுத்தம். இதில் ஆயுதங் கள் உபயோகப்படுத்தப்படுவதில்லை. ஆதலால் இதில் வேகப்படுவது புத்தி சாலித்தனம் அல்ல.. விவேகமே இதில் வெற்றியைத் தரும்.

 

இதற்கான தீர்வுகள்

1 இதை வெளியிடும் இணையதள நிறுவனர்களிடம் நேரடியாக பேசி உண்மையை விளக்கி இதை அப்புறப்படுத்த வேண்டும்.

4138 - أَخْبَرَنَا إِسْحَقُ بْنُ مَنْصُورٍ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ مَرْثَدٍ عَنْ طَارِقِ بْنِ شِهَابٍ

أَنَّ رَجُلًا سَأَلَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَدْ وَضَعَ رِجْلَهُ فِي الْغَرْزِ أَيُّ الْجِهَادِ أَفْضَلُ قَالَ كَلِمَةُ حَقٍّ عِنْدَ سُلْطَانٍ جَائِرٍ

رواه النسائي

1988 ஆண்டு சல்மான் ருஷ்டி சாத்தானின் கவிதைகள் The satanic verses எனும் நாவலை வெளியிட்டான்.

அச்சமயத்தில் இந்தியாவின் மாமேதை பேரறிஞர் அபுல் ஹஸன் அலி நத்வி (ரஹ்) அவர்கள் தாமே நேரடியாக இந்நூலை வெளியிட்ட கேம்ப்பிரிட்ஜ் பல்கலை.க்கு சென்று அந்நாவலின் கருத்துகள் பொய்யானது என்பதை ஆதாரங்களை சமர்ப்பித்து நிரூபித்தார்கள்.

கேம்ப்பிரிட்ஜ் நிர்வாகம் வெளியிட்டதற்கு மன்னிப்பு கேட்டது. தமது நூலகத்தில் இருந்து அதை அகற்ற ஒப்புக் கொண்டது. அகற்றவும் செய்தது. இவ்வழியை முஸ்லிம்கள் கையாள வேண்டும்.

 

2. இதை இஸ்லாத்திற்கு சாதகமாக மாற்ற வேண்டும்.

இதன் மூலம் எதிரிகள் இஸ்லாத்திற்கு கெட்ட இமேஜை ஏற்படுத்த முயற்சிப்பதைப் போன்று இதன் மூலமே நாமும் இஸ்லாத்தை வளர்க்க வேண்டும். தீமையையும் நன்மையாக மாற்றும் வலிமை நிச்சயம் முஸ்லிம்களுக்கு உண்டு.

5034 - حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَإِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ قَالَ إِسْحَقُ أَخْبَرَنَا و قَالَ عُثْمَانُ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَ

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ إِلَّا وَقَدْ وُكِّلَ بِهِ قَرِينُهُ مِنْ الْجِنِّ قَالُوا وَإِيَّاكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ وَإِيَّايَ إِلَّا أَنَّ اللَّهَ أَعَانَنِي عَلَيْهِ فَأَسْلَمَ فَلَا يَأْمُرُنِي إِلَّا بِخَيْرٍ

حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُثَنَّى وَابْنُ بَشَّارٍ قَالَا حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ يَعْنِيَانِ ابْنَ مَهْدِيٍّ عَنْ سُفْيَانَ ح و حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ عَنْ عَمَّارِ بْنِ رُزَيْقٍ كِلَاهُمَا عَنْ مَنْصُورٍ بِإِسْنَادِ جَرِيرٍ مِثْلَ حَدِيثِهِ غَيْرَ أَنَّ فِي حَدِيثِ سُفْيَانَ وَقَدْ وُكِّلَ بِهِ قَرِينُهُ مِنْ الْجِنِّ وَقَرِينُهُ مِنْ الْمَلَائِكَةِ

رواه مسلم

நவீன உலகில் பேஸ்புக் சமூக வலைத்தளத்தை முஸ்லிமல்லா தவர்கள் தவறான செய்கைகளுக்கே பயன்படுத்தி வந்தனர். பேஸ் புக் என்றாலே ‘தீமையின் பிறப்பிடம்’ என்றே பார்க்கப்பட்டது. தீமைக்கு பயன்பட்ட அதனை நன்மைக்கு பயன்படுத்த முடியும் என்று முஸ்லிம்கள் நிரூபித்தார்கள்.

எகிப்து, துனிஷியா புரட்சியில் ‘பேஸ்புக்’ முக்கிய பங்கு வகித் தது.

சில ஃபித்னாக்கள் மூலம் இஸ்லாமிய வரலாற்றில் முஸ்லிம் களுக்கு நன்மை ஏற்பட்டுள்ளது.

உதாரணமாக அன்னை ஆயிஷா (ரழி) மீதான இட்டுக்கட்டு. அதற்காக நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு மாதம் கவலைப்பட்டார்கள். என்றாலும் அதில் இந்த உம்மத்திற்கு பெரும் நன்மையை அல்லாஹ் நாடியிருந்தான்.

قال الله تعالي: إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ لَا تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَكُمْ بَلْ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ مَا اكْتَسَبَ مِنَ الْإِثْمِ وَالَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذَابٌ عَظِيمٌ 24:11

 

ஆதலால் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு நபி(ஸல்) குறித்த நூல்களை உலமாக்கள் அதிகம் வெளியிட வேண்டும்.

சி.டி.வடிவில் உரைகளை வெளியிட வேண்டும். நபி(ஸல்) அவர் களின்  பன்முகத்தன்மையை ஊடகங்கள், இணைய தளங்கள், தொலைக்காட்சி நேர்காணல்கள், பத்திரிகைகள், வழியாக நேரடி பிரச்சாரங்கள் மேற்கொள்ள வேண்டும். 
யூ ட்யூப் (youtube)  போன்ற வீடியோ தளத்துக்கு நிகரான தளங் களை உருவாக்க வேண்டும்.

கடந்த காலங்களி்ல் அறிவியல் துறையில் நாம் கவனம் செலுத் தாததால் தான் இணையதளங்கள் அமெரிக்காவில் அடைபட்டு விட்டன. இணையதள இயக்குனரகங்கள் இஸ்லாமிய உலகில் இருந்தால் இதுவெல்லாம் நடக்குமா?

2611 - حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُمَرَ بْنِ الْوَلِيدِ الْكِنْدِيُّ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ الْفَضْلِ عَنْ سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْكَلِمَةُ الْحِكْمَةُ ضَالَّةُ الْمُؤْمِنِ فَحَيْثُ وَجَدَهَا فَهُوَ أَحَقُّ بِهَا رواه الترمذي وابن ماجه

 

3.உணர்ச்சிவசப்பட்டு, மூர்க்கமான வகையில் கோபத்தை வெளிப்படுத்தக் கூடாது.

قال الله تعالي: وَإِنْ عَاقَبْتُمْ فَعَاقِبُوا بِمِثْلِ مَا عُوقِبْتُمْ بِهِ وَلَئِنْ صَبَرْتُمْ لَهُوَ خَيْرٌ لِلصَّابِرِينَ 16:126

4. இதனை பரப்பக்கூடாது.

இதனை அலட்சியப்படுத்தி விட்டு. இனிமேல் அவ்வாறு யாரும் செய்தா லும் அது எடுபடாத நிலையை ஏற்படுத்த வேண்டும். தீமை பரவுவதற்கு நாமே காரணமாக ஆகக் கூடாது.

قال الله تعالي : إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفَاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آَمَنُوا لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيَا وَالْآَخِرَةِ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ 24:19

அதிகமான நபர்கள் இக்காட்சியை பார்த்தால் வர்த்தக ரீதியில் வெளியிட்டவன் இலாபமடைவான்.இதற்காகவே இவ்வாறு அற்பர்கள் வெளியிடுகின்றனர் என்பது கவனத்தில் கொள்ளத்தக்கது.

 

ஆர்ப்பாட்டம் தீர்வா?

ஆதலால் ஆர்ப்பாட்டம் நடத்துவது இலகுவான, அதிக உழைப்பு இல்லாத, அறிவுக்கு வேலையி்ல்லாத, ஒரு நாளில் முடிந்து விடக்கூடிய எதிர்ப்பாகும். அது மட்டுமல்ல. இது ‘முஸ்லிம்கள் சகிப்புத்தன்மையற்றவர்கள்’ என்ற இமேஜையும் ஏற்படுத்தும். இதில் வன்முறை வெடித்தால் இதை பயன்படுத்தி இஸ்லாமிய விரோதிகள் தங்களின் காரியத்தை சாதித்துக் கொள்ளவும் வாய்ப்புகள் அதிகம்

மௌலவி.அபுல் ஹஸன் ஃபாஸி Here

Obama, Manmohan Singh and the innocence of Muslims

Of all the comments made on the dirty film, the comment made by Vaiko stands tall. He has said உலகெங்கும் வாழும் அனைத்து மக்களின் நெஞ்சிலும் நெருப்பை கொட்டிவிட்ட சி‌னிமா (A film which has showered fire in the hearts of all throughout the world). He is right. Even Hillary Clinton has expressed her anguish and has condemned the film. Who is Hillary? She is not a Muslim. She is just a politician. One can imagine the toxicity of the film by her anguish.

The film reminds me of another mischievious, outrageous book written by Salman Rushdie. When The Satanic Verses was released in late eighties, similar reactions were seen throughout the world. The Indian Government acted swiftly then and promptly banned the book. But now it is not the case. It has not yet banned the movie. It has not yet blocked the URLs from the web.

How to vent our feelings? How to condemn this ugly, dirty and vulgar film? How to condemn this wretched movie?

Should we target the US embassies worldwide? Should we demonstrate in front of the embassies of USA? Is it the only way? I think we Indians are blessed with another option too. We could go in procession to the Raj Bhavans in the State capitals and submit a memorundum to the Governors there. We live in an age when there is not an iota of a difference between the Indian Government and Obama's government. What is the big deal there. The Manmohan Goverment has opened up the retail trade to American companies in the name of economic reforms. This move clearly demonstrates the slavery attitude of the UPA government.


உலகெங்கும் வாழும் அனைத்து மக்களின் நெஞ்சிலும் நெருப்பை கொட்டிவிட்ட சி‌னிமா என்று வைகோ சொல்லியிருப்பது மிக்க பொருத்தம்.
எண்பதுகளில் சல்மான் ருஷ்டியின் சாத்தானியக் கவிதைகளை விடவும் அதிகமான பாதிப்பை அமெரிக்கப் படம் செய்துவிட்டுள்ளதகத் தோன்றுகிறது. இந்திய அரசாங்கம் அந்தப் புத்தகத்தை  உடனடியாக தடைச் செய்துவிட்டது. ஆனால் அமெரிக்கப் படம் இன்று வரை தடை செய்யப்படவில்லை.

இந்த அழுக்குப் படத்துக்கு எதிரான நம்முடைய உணர்வுகளை எப்படி வெளிப்படுத்துவது? இந்த கேடுகெட்ட படத்தை எப்படி தான் கண்டிப்பது?

அமெரிக்கத் தூதரங்களுக்கு முன் ஆர்ப்பாட்டம் செய்வதுதான் ஒரே வழியா? ராஜ் பவன் வரை ஊர்வலமாகச் சென்று ஆளுநரிடம் கோரிக்கை மனு தரலாமே? இன்றையக் காலத்தில் இந்திய அரசுக்கும் ஒபாமாவின் அரசுக்கும் என்ன பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது? சில்லறை வணிகத்திலும் அந்நிய முதலீட்டை FDI  அனுமதித்துள்ள மன்மோகன் அரசு ஒபாமாவின் கூலியாளாகத் தானேச் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது? 

Egypt: Where prisoners become Presidents

Of late, it is not uncommon for political leaders the world over to flaunt their superb educational pedigrees or prestigious qualifications as evidence of their eligibility to govern. We are often reminded that Barack Obama is a graduate of the renowned Law School at Harvard; Britain’s David Cameron lists Eton College – described as the most famous independent school in the world, as his alma mater; whilst Robert Mugabe of Zimbabwe is distinguished as the holder of no less than 7 professional degrees from a myriad of noteworthy institutions.

Judged on those criteria, the credentials of the world’s newest Head of State are no less impressive. Egypt’s President-elect Mohammed Morsi is a qualified engineer, who pursued his Bachelor’s and Master’s Degrees in Cairo before receiving his PhD in engineering from the University of Southern California. He even served as an Assistant Professor for 3 years in the US, before his return to Egypt in 1985.

However, as it turns out, Morsi’s main title to leadership may not lie in any of these respected seats of higher learning, but rather in a far more obscure institution commonly associated with wrongdoing and correctional behavior. The great Turkish Reviver, Said Nursi once called it Medrese-i Yusufiye(The School of Yusuf), after the Prophet Yusuf(PBUH) who spent years behind bars for a crime he did not commit. In the very land of Egypt he served his sentence, setting in motion a tradition that has destined the ordeals of prison to become a common, almost universal, ‘subject’ in the syllabus of Muslim thinkers and activists across the ages. For many of them, it has meant not only suffering, but also the opportunity to reflect on past struggles, review strategies, enhance spirituality, sharpen insights and reorganise their mission. For the Prophet Yusuf, the ordeal culminated in him being exonerated and appointed to an influential position of leadership in the land.

In contemporary history this tradition is no better illustrated, than by the chronicles of the Ikhwan al Muslimoon(Muslim Brotherhood). Born in 1928, by the untiring efforts of an Aalim and schoolteacher, the son of a watch repairer, it grew from a base of six members with no formalities to become one of the most influential Islamic Movements of the last century. It was the lifelong dream of founder, Imam Hasan al Banna to guide people to the truth of Islam in concept and practice. Despite setbacks and betrayals, he laboured on, delivering lectures and Khutbahs widely and engaging in discussions with people of all persuasions. The selfless reviver worked day and night and never knew what it was like to relax or go on vacation. His efforts soon paid off. By 1948, the Brotherhood base grew to some 500 000 and hundreds of branches mushroomed across Egypt. Concerned about the movement’s increasing assertiveness and popularity, Prime Minister Mahmoud al Nukrashi Pasha disbanded it in the same year. Assets were impounded and scores were imprisoned.

Ebrahim Moosa in CIIbroadcasting. Here

Ghulam Hussain, the hero of Mysore

Last week we saw the passing away of a man whom most people of any substance will perhaps never miss. But the less fortunate ones amongst us, whose number is legion and who are considered a burden on society, both while they are alive and strangely even after they are dead, will perhaps begin to notice his absence from their midst very soon. 

Ghulam Hussain, the nondescript and soft spoken man whom I knew over the past thirty years, bid a silent adieu to this world and to his most humble and thankless existence without me even knowing that he was dead. I discovered that he was not only dead but buried too only when I picked up Star of Mysore on the evening of that fateful day of his departure.

He was perhaps the only person in our midst who served the living and the dead alike, unmindful of who they were or to which caste and community they belonged, as long as they just happened to be the unfortunate ones who belonged to nobody. I first 'discovered' him prowling the dingy and humid wards of K. R. Hospital, way back in the year 1982 when I started my post graduation in medicine. To be very frank and honest even at the risk of inviting the wrath of those who already knew him better, I first saw him only as a pesky nuisance and interference in my work.

He used to walk about in the wards, very often during the non-visiting hours, softly conversing with patients and making enquiries about their ailments with doctors and post-graduate students. Now, which post-graduate student, especially of a subject as lofty and as hallowed as medicine, who feels he is the absolute lord and master of the ten rickety and ramshackle beds allotted to him, will tolerate the presence, let alone the interference from a miserable looking man in faded clothes and much mended leather chappals during his work?

But very quickly and thankfully the realisation dawned on me and my colleagues too that while we considered our work very noble and noteworthy this man was only making it a little easier for us with his presence by our side. He would be in our ward, often a little before us and enquire about the poorest of the poor patients who needed some medicines or lab tests that were not available in the hospital. Incidentally, there was no dearth of the facilities that were then not available in the hospital and so we would sheepishly tell him what would do much good not only to our patients but to our reputations too.

He would write down the requirements on a small scrap of folded paper and walk over to the next block of the hospital only to reappear the next day with a day's medicine for each one of his beneficiaries that would keep their hearts and hopes ticking. How he managed to garner funds for this kind of work was beyond our understanding but he was always a beacon of hope for anyone unfortunate enough to fall sick with no one to turn to.

He would always tell me that he was only a social worker of the Jamat-E-Islami-E-Hind which had entrusted him with what he was doing under the president ship of Mr. Altaf Ahmed, another silent toiler for the cause of communal harmony and service to the downtrodden, sans communal barriers. Ghulam Hussain would not only look after the material and medical needs of poor patients but would also visit them after their operations and console them through their periods of anxiety and apprehension if they were seriously ill.

His reputation as an honest and sincere worker had grown so much that many rich and well to do people would immediately agree to extend financial help to needy patients if it was routed through him. In the unfortunate event of the deaths of any destitute in the city he would be the first one to arrive at the scene and arrange for the last rites fully in accordance with the person's religious affiliations.

That he never saw human life on the basis of baser considerations becomes evident from the fact that once during communal clashes that briefly tore asunder the harmony of our city, he stood between an armed group of Muslims and two young Hindu boys who had been cornered. He told the threatening goons in no uncertain terms that they would have to first kill him before laying their hands on the two helpless boys.
Knowing who he was, they quietly dispersed into the lanes and alleys without a word of argument with him. 

His association with the K. R. and Cheluvamba hospitals continued till his own end. On the sixth of this month when he perhaps for the first time realised that his own end was near, he took his assistant Faiyaz Ahmed to the RMO and introduced him as the man who would henceforth continue his work. Just four day after this, Ghulam Hussain was no more, having died as quietly as he had lived and worked.

The measure of this very poor and modest man's greatness can be gauged from the fact that at his funeral there was no space for all the mourners to stand in the mosque. The prayer had to be conducted in a big playground alongside. All this, while he himself was perhaps standing in surprise with his head bowed before his maker to get his rightful due. (With inputs from Prof. Riaz Ahmed and Dr. Irfan Ahmed Riazi)
e-mail: kjnmysore@rediffmail.com

Dr K Javeed Nayeem in Star of Mysore. Here 

The day I stopped drinking milk

What or who inspired you to write this book?
There is no one in particular who inspired me to write this book. I have been fortunate to have met and interacted with people from different walks of life and socio-economic strata, all of whom have influenced and impacted my life in many ways. But I must admit that one woman in a remote village in Orissa taught me the lesson of my life.

I was in the village building a school for children, when there was a heavy downpour... My translator took me to a hut nearby... The owner of the hut asked if I wanted tea or coffee and I said I do not drink tea or coffee. He then offered me milk and I agreed, so as not to hurt his feelings. Then I overheard his wife, who was trying to pacify her bawling baby, tell her husband that she could offer tea with a few spoons of milk or fish curry or leftover rice cooked with water, as there was only one glass of goat’s milk left for the baby. She also told her husband, “That lady has grey hair but no common sense. Doesn’t she realise we are poor people who have to work hard to even get a glass of milk? She shouldn’t be asking for an expensive drink like milk.” The couple did not know that I could understand Oriya.

When my host brought some milk for me, I refused saying that I had forgotten that I was on a fast that day. From that day on, I drink milk only at home. I realised that I am a difficult and expensive guest, especially in the company of poor people.

More Here